Berlijn, de zon is geel

Berlijn
De morgenlucht is een bezoedeld kleed

een bladzij met een ezelsoor
een vlek

de stad
een half ontverfde vrouw

maar schokkend steigert zij den hemel in
als een blauw paard van Marc in ’t luchtgareel

Berlijn

de zon is geel

Hendrik Marsman (1899-1940)

Altijd moet ik aan dit gedicht denken als ik aan Berlijn denk. Voor de val van de muur 25 jaar geleden ben ik vaak in de beiden Berlijnen geweest. Het Berlijn van de kunstenaars, krakers, anarchisten, de ondergrondse clubs, de rauwe bands, het ongecultiveerde nachtleven. Na de val van de muur wilde ik niet meer terug. Wat was er nog over?  Ik hield van de tweedeling. Oost – West. Grauw tegenover levendig. Matzwart als de nacht tegenover sprankeltje licht. Hetzelfde als in mijn schilderijen. Twee kanten van het leven.

Deze week brachten we onze dochter naar Berlijn. Ze gaat daar aan het Goethe instituut twee  maanden Duits en de Duitse cultuur bestuderen. Ook zij is net als ik vroeger, helemaal vol van Berlijn, waar ze al vele malen geweest is. Voor het eerst zelfstandig zal ze op kamers wonen, meer dan 7 uur rijden van het ouderlijk huis. Een hele stap voor een jong volwassene van net achttien jaar. Ik hoop dat ze een fijne tijd zal hebben.

Zelf was ik het meest onder de indruk van Das Spiegelpalast in het oude oosten. Een danszaal in oude stijl waar nog elke week dansavonden gegeven werden. Vergane glorie met een grande  allure.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.